هو الحکیم《 هرگاه شتری در پهنهی کویری از پای درافتد، آسمان پر از باشهگان و لاشخوران میشود. به اوّلین یورش، کلاغان چشمانش را از کاسه بیرون میکشند و جانوران میخورندش. مرد نیز چنین است! پس، فروافتادن مباد، مباد! شکستن شاید، اما درغلتیدن نه. نبودن شاید، اما نیمکاره بودن نه. شلیدن به عبث، هرگز! مرگ حتی به از خواری. مردان را ذلت قرین مباد. کدام چشم

خوشا آن مردمی کز قیدِ خوشنامی رهیدند

در این رَه غربت و آزار و ناکامی چشیدند

نهان از دیدهها، دستِ ضعیفان را گرفتند

خوشا آنان که عیّارانه گمنامی گزیدند... :)